Architektura organiczna – wyższy sens użyteczności

Architektura organiczna, cechująca się płynnym i plastycznym kształtowaniem formy analogicznie do natury, rozwija się nieustannie już od początku XX wieku. Ostatni projekt „Rzeka” wykonany dla Grace Farms Foundation w New Canaan w stanie Connecticut przez japońską firmę SANAA duetu Kazuyo Sejima i Ryue Nishizawa, jest przykładem architektury nie tyle inspirowanej przyrodą, ale i przystosowanej do zróżnicowanego i niepowtarzalnego krajobrazu. Zaufanie jakim zostali obdarzeni architekci przy tak śmiałym projekcie nie dziwi, gdyż w 2010 roku Sejima i Nishizawa zostali uhonorowani Nagrodą Pritzkera, uznawaną za najbardziej prestiżową nagrodą architektoniczną na świecie.

Organiczny kształt budynku przypomina wstęgę rzeki spokojnie płynącej po idyllicznej krainie, jaką z założenia jest Grace Farms Foundation, prywatnie działająca fundacja stworzona w 2009 roku, by wspierać inicjatywy ze sfery zaufania, sztuki, sprawiedliwości i wspólnoty.

Projekt miał na celu ucieleśniać misję fundacji, jaką jest doświadczenie natury, spotkanie ze sztuką, dążenie do sprawiedliwości, pielęgnowanie wspólnotowości i pogłębianie zaufania. Fundacja chciała by powstająca budowla zniknęła w otoczeniu. To założenie zainteresowało architektów Kazuyo Sejima i Ryue Nishizawa, których prace są niezwykle lekkie i eteryczne.

Choć przestrzeń krajobrazu była w dużej części otwarta, możliwości jej wykorzystania były ograniczone ze względu na obszary zajmowane przez lasy, bagna czy padok dla koni, które miały zostać zachowane.

Architekci musieli się zmierzyć także z różnorodną zbiorowością użytkowników projektu, specyficzną społecznością, grupami non profit oraz Kościołem Wspólnoty Łaski. Musieli też zintegrować projekt z zamówionymi u różnych twórców instalacjami artystycznymi.

SANAA odpowiedziała na tę złożoność prostotą. Firma zaproponowała długi, wijący się dach biegnący od jednego szklanego pawilonu do następnego. Wizualnie przypomina to baldachim rozpostarty między budynkami, łączący elementy wewnętrzne architektury ze środowiskiem zewnętrznym. Ta przestrzenna niejednoznaczność jest mocno zakorzeniona w tradycji architektonicznej Japonii.

Niski i płaski dach rozciąga się na pagórkowatym terenie niemalże pół kilometra. Nie ma głównego wejścia, do każdego pomieszczenia wchodzi się osobnymi drzwiami, z zewnątrz, co ma na celu pobudzać kontakt ze środowiskiem naturalnym w trakcie użytkowania budynku.

By wzmocnić kontakt z przestrzenią otwartą i zmaksymalizować transparentność budynku SANAA użyła przeważnie zakrzywionych szyb, które zostały specjalnie wykonane i sprowadzone z Hiszpanii. Sięgające od podłogi do sufitu około dwuipółmetrowe szyby funkcjonują w zgodzie ze zróżnicowaną  topografią otoczenia. Każda przezroczysta „ściana” ukształtowana jest w ten sposób, by dawać panoramiczny obraz przestrzeni wokół budynku.

Chociaż szkło i stal zdaje się być faworyzowana w projekcie SANAA, nie bagatelną rolę pełni w nim drewno. Budynek jest podtrzymywany przez hybrydalną strukturę stalowych kolumn i drewnianych belek.

Mimo, że rozciąga się na przestrzeni około 500 metrów, „Rzeka” nie wydaje się monumentalną budowlą. Projekt subtelnie współżyje z naturą. Taką drogą zdaje się podążać coraz więcej architektów, których wizje biegną ku zbliżeniu architektury z naturą. A architektura organiczna, czy też architektura otwarta coraz częściej zadziwia nas swoją innowacyjnością i wizją zbliżenia do natury.

Źródło: Grace Farms, Architektural Record [data dostępu: 22.11.2015]

Zdjęcie: Architektural Record [data dostępu: 22.11.2015]

Share Button

Powiązane wiadomości

Napisz odpowiedź

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola oznaczone są za pomocą *



© 2014 Centrum Schumpetera. WSZYSTKIE PRAWA ZASTRZEŻONE.