Człowiek Iranu prezydentem Libanu

Liban. W poniedziałkowe przedpołudnie parlament tego kraju wybrał wreszcie, po dwóch i pół letnim impasie toczącym kraj, prezydenta. Został nim znany wszystkim Michel Aoun, przewodniczący chrześcijańskiego Wolnego Ruchu Patriotycznego oraz sojusznik Hezbollahu. 

Aounowi udało się wygrać wybory dzięki temu, że Hezbollah przestał bojkotować głosowanie, a sam zainteresowany fotelem głowy państwa obiecał Haririemu premierostwo, którego ojciec wyświadczył mu wcześniej przysługę. Oddano na niego 83 głosy. Taki wynik był przesądzony z góry. Ustalono go wcześniej w zaciszu gabinetów i z dala od oczu wścibskich dziennikarzy.

Z wojskowego dobry prezydent?

Michel Aoun pochodzi z maronickiej rodziny wywodzącej się z okolic Bejrutu. Do lat osiemdziesiątych przebywał za granicą, gdzie szkolił się we Francji i USA na wojskowego. Po powrocie do kraju walczył w jednej z chrześcijańskiej milicji i wspierał Palestyńczyków. Od 1984 do 1900 roku był dowódcą armii libańskiej.

W przeszłości przez chwilę był nawet prezydentem, ale ten fakt jest kwestionowany przez wielu, mówiących, że wybór był nielegalny. W 1988 roku odchodzący prezydent Amin Dżemajel zdymisjonował Selima al-Hossa i w miejsce jego gabinetu pował Aaouna i jego stronników. W ten sposób władza Aouna utrzymała się do lat dziewięćdziesiątych. Na terenie kraju funkcjonowały dwa rządy: świecki w zachodnim Bejrucie i wojskowy Aauna we wschodnim. Generał kontrolował około 40% armii i miał dla swoich rządów poparcie min. Iraku i Francji.

Koniec wojny i koniec władzy Aouna

Kiedy w październiku 1989 roku parlamentarzyści podpisali się pod Kartą Zgody Narodowej jego władza zaczęła się ostatecznie kruszyć. Aoun nie akceptował żadnej z decyzji podejmowanej przeciwko jego rządowi, dochodziło miedzy nim, a opozycją do brutalnych walk. Dopiero z początkiem 1990 poddał się. Został otoczony w Baabda Palace (rezydencji prezydenta Libanu) przez wojska libańskie i syryjskie. Uciekł do ambasady francuskiej, gdzie udzielono mu azylu. Stamtąd udał się na kolejną w swoim życiu emigrację do Francji. Dla niego była ona jak wygnanie. Rafik Hariri w 1999 roku zagwarantował mu jednak nietykalność i spokojny powrót do Libanu. W czynną politykę zaangażował się na nowo po 2005 roku, kiedy wojska syryjskie zakończyły lądową okupację kraju. Czyli inaczej niż teraz. W swoim inauguracyjnym przemówieniu jako sojuszników Libanu wskazał w jednym szeregu: Syrię, Iran i szyitów z Hezbollahu. Poza tym mówił dużo o zgodzie narodowej, harmonii i patriotyczne.

Liban po jego rządami ma stać się krajem neutralnym, ale takim który jeśli będzie trzeba wesprze Iran przeciwko sunickim Saudom. Ma też wspierać ruch oporu przeciwko Izraelczykom oraz ramię w ramię z Syrią walczyć z terroryzmem, aby w konsekwencji doprowadzić do deportacji syryjskich uchodźców do domu. Aoun chce również jak największej niezależności od Ligii Arabskiej, czytaj od Rijadu i Doha, stolicy Kataru.  Polityki takiej jak postępowanie jego zięcia, Gebrana Bassila, które nie potępił ostatniego ataku na saudyjską ambasadę w Iranie, chociaż zrobił to nawet prezydent tego kraju Hassan Rouhani. Doprowadziło to min. do deportacji obywateli Libanu z Zatoki Perskiej.

Michel Aoun jako polityk postrzegany jest albo jako zdrajca, albo jako bohater. Jedni zarzucają mu usłużność wobec irańskich Panów, inni szanują za nieprzejednaną postawę przeciwko Izraelczykom. Sami chrześcijanie mają mieszane zdanie. Jako wpływowa elita chcą zachować swoje przywileje dzięki władzy politycznej. Nie dotyczy to części młodego pokolenia zmęczonego klanowymi i religijnymi walkami politycznymi oraz pragnącego nowego otwarcia. Młoda, postwojenna generacja nie chce widzieć siebie jako części starego systemu, choć czerpie z niego pośrednio korzyści, kiedy ich rodzice należą do uprzywilejowanej elity. Tak czy inaczej z generałem Aounem nie czeka ich oczekiwana zmiana.

Źródło: wyniki wyborów za Reuters i AP

Photo credit: [email protected], Flickr

Lebanese flag floating

 

 

Share Button

Powiązane wiadomości

Napisz odpowiedź

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola oznaczone są za pomocą *



© 2014 Centrum Schumpetera. WSZYSTKIE PRAWA ZASTRZEŻONE.